Rommeltje

De verkoop loopt opeens als een trein.
Wat niet wegneemt dat onzekere ik wanneer er anderhalf uur *niets* is besteld denkt: toevalstreffer, nu stort alles weer in. Maar tot nu toe loopt het door.

Alleen maakte aardige, enthousiaste, oerdomme ik er meteen een rommeltje van door zodra bekenden bestelden meteen te roepen: ik verzend morgen! En intussen is me te binnen geschoten dat in elk geval twee van die bekenden bij vorige bestellingen niet per se wanbetalers waren maar wel ‘aan te manen klanten’.
Die toen ze de spullen al weken in huis hadden nóg niet het geld hadden overgemaakt.
(na die aanmaning overigens wél)

Acht pakjes liggen nu al klaar – waarvan twee van die dubieuze klanten.
Ik kan ze moeilijk mailen dat ik in een soort High van alles heb beloofd waar ik nu spijt van heb.
Dus zal ik versturen.
Maar ik wou dat ik er niet altijd een rommeltje van maakte.
In dit geval in de euforie van ‘éindelijk klanten’.
En in het algemeen uit die rare behoefte om aardig te worden gevonden.
(waartoe dit niet eens bijdraagt)