Schrijf ik vanochtend nog dat ik Rik van de Westelaken helemaal niks vind, zie ik ‘m net opeens op een schip met wapperende haren.
Bijna blaast de wind ‘m overboord en tis dat hij zich nog net kan vasthouden aan een echte bom.
Maar tóch doorgaan met z’n interview!
Stoer, hoor!
En: ontwapenend…
Ik neem ut dus terug, wat ik eerder zei.
En voor vriend en hondje is hij vast óók heel lief maar dat had ik ook niet in twijfel getrokken.
Ook gezien. Zet zo’n jongen in de frisse wind en weg is de harkerigheid, lachen moest’ie!
Wie weet wat een lachebekje Gerard Arninkhof onder die omstandigheden nog zou worden 🙂