Reizen

Vier reizen naar Amerika gingen de afgelopen twee jaar niet door en talloze mini trips (maar dat vind ik minder erg).
Kort geleden boekte ik een reis naar Amerika voor mei volgend jaar.
Ik had een kort moment van blije opwinding toen bekend werd dat Amerika vanaf november weer open gaat (maar hield tegelijk de ‘we zullen het zien’-slag om de arm).

Toen dacht ik: ik boek meteen ook voor het najaar 2022.
Weer zo’n kort moment.
Intussen wat gemaild met Dave, van wie ik altijd huur in Pioneertown.
Eerste en laatste dagen.

Hij vertelt me dat zij volgend jaar zomer naar Alaska willen en dat ze daarom in de zomer niet verhuren, maar ik ben welkom. Ze zullen er zijn wanneer ik begin mei kom maar niet eind mei.
Het huisje zal dan nog zijn zoals toen ik weg ging en ik hoef geen huur te betalen.
Wanneer ik in september kom zal het ook nog in die toestand zijn en weer: no charge.

Ok, geen probleem, is mijn eerste reactie.
Ik red me wel.
En er is een man op wie ik een beroep kan doen mocht er een slang op de drempel liggen en meer heb ik toch niet nodig?

Pas later dringt door wat dit betekent.
Ik loop er nooit de deur plat maar ‘ergens’ is het toch fijn om te weten dat ze er *zijn*.
Eerst hondje Rosie dood, nu niet eens af en toe een praatje kunnen maken.
Je hebt ‘alleen willen zijn’ en dat toch ook weer niet.
Word ik me opeens bewust.