Puzzelen

Wat heb ik mezelf de laatste jaren een hoop ontzegd!
Ik dacht écht dat Sammie als een bulldozer door mijn puzzelstukjes zou heen raggen. Maar niks daarvan.
De enige die af en toe aandacht vragend op de plank wil zitten is Guus.
Die ik er vanaf til waarna hij het nog even probeert en dan als een geslagen katje afdruipt.
Zielig voor Guus, maar er staat dus weinig tussen mij en een puzzel.

De eerste echte puzzel (550+ stukjes) legde ik vandaag af.
Het was een geweldige puzzel. Ooit gekocht in Bisbee, AZ.
Kado gedaan aan Lyda van wie ik ‘m nu mag lenen.
Een puzzel van de Great American Puzzle Factory.
Mooie ontwerpen zijn dat en vooral: erg verrassende gevormde stukjes.

Ik kan er nog twee van Lyda lenen (hoera) maar zoek op het net of de Great American Puzzle Factory nog bestaat en of je er online kunt bestellen.
Ze bestaan nog, bestellen kan niet en de huidige puzzels zijn véél minder mooi.

Ik kies uit mijn leenpuzzels een Ravensburger-puzzel met een ontwerp dat me aanspreekt.
Binnen 10 minuten heb ik de rand eruit gevist (op 1 stukje na), tien minuten later is die rand gelegd en drie kwartier daarna heb ik een kwart van de puzzel al geheel onder controle.
Dit is niet niet-leuk. Maar het is veel minder leuk dan die ándere puzzel.
Te makkelijk. Niet uitdagend.
Ik houd niet van deze puzzel zoals ik hield van die andere.

Dat aspect was ik kwijt maar nu weet ik het weer.
Dat je al bij het openen van de doos en door de stukjes woelen op zoek naar de rand kunt weten: op jou val ik, met jou ga ik een mooie week beleven.
Of: leuk geprobeerd, je bent best ok, maar ik vóel het niet in de puzzelonderbuik.