Puzzelen

Gisteren begin ik met een mooie puzzel die ik ooit kocht in Bisbee, AZ en weggaf aan Lyda omdat Sammie (vrij lang) in treitermodus was.
Ik heb ‘m nu terug-geleend, zoek eerst de rand bij elkaar en een paar bloemetjeskleurtjes.
De rand krijg ik niet sluitend en met de kleurtjes kom ik niet verder.

Vanochtend bevangt me: stel dat hij niet meer compleet is.
Maar dat zal wel niet. Waarschijnlijk heb ik stukjes over het hoofd gezien of iets in de rand verkeerd gelegd.
Later bevangt me (en dat is erger): wat als ik niet verder kom?
Zoals stukjes hun plaats laten vinden zeer bevredigend is, blijkt stukjes die nergens op aansluiten wurgend frustrerend.
Ook denk ik: heb ik het helemaal verkeerd aangepakt? Had ik eerst de lucht moeten doen of de bodem of de mountain lion of nog iets anders maar *niet* de bloemetjes?

Later (we hebben het nu over 5 uur later) is er meer gelukt dan ik in de ochtend voor mogelijk had gehouden.
Niet alleen blijkt mijn systeempje-van-dit-moment toch te werken – ik merk zoekend door de doos steeds vaker dat ik een goed beeld heb van stukjes met een aparte vorm of kleur die nog ontbreken.
Geweldig.

Verder doet Sammie of ik helemaal niet puzzel maar blijkt Guus de lastige kat te zijn.
Niet omdat hij stukjes op de grond wil meppen maar omdat hij dicht bij mij wil zijn (hij zit als ik aan de PC zit ook altijd op het bureau).
Dus wil hij nu op de puzzel.
Wat niet mag.
Zodat hij verdrietig doet ze houdt niet meer van me.