Pulletjes

Wanneer ik de kippen voer, voer ik ook een stel eenden.
Ik wou dat het niet zo was maar er is een groep die weet wanneer er wordt gestrooid en dat ik niet de hele tijd maaiend met de armen ze kan wegjagen: andere dieren moeten ook gevoerd en bovendien wordt het na een minuut of vijf vervelend.

Vandaag strooi ik, loop door naar de achtertuin en terug naar het huis en holy shit!
Daar is een moedereend met zéér jonge pulletjes.
Net uit het ei.
Negen.
In gedachten zie ik ze al in het hapgrage mondje van Loki.

Die zit opeens achter het raam en ik kan zijn hebberige kek-kek-kek bijna hóren!
Moedereend ziet/hoort het ook en sprint met haar kroost richting de vijver waarbij de kleintjes over de eigen pootjes en vleugeltjes struikelen om haar te kunnen volgen.

Even later drijven ze in de vijver.
Loki heb ik dan binnen gesloten.
En na een minuut of tien bonken tegen een afgesloten kattenluikje geeft die het op en gaat maffen op zijn toren.

 
Sindsdien (dat was half acht) heb ik de eendjes niet meer gezien.
Wat kán betekenen dat moeder erin is geslaagd ze in de sloot te loodsen (waar ze weer ander gevaar te wachten staat).
Het kan ook betekenen dat ze nog ergens in de jungle van mijn tuin zitten.

In elk geval heb ik het kattenluikje weer open gezet.
Zodra Loki binnenkomt met pulletje 1 weet ik dat ik het weer moet afsluiten.