Proeven aan het verleden

Graven aan de wortels van de stamboom, contacten herstellen met klasgenoten via Schoolbank.
Het kan zomaar leiden tot het delen van ervaringen over notarissen en een door mij terloops vermelden van ’toen mijn man dood ging’ en dat die Lodewijk heette.
Waarop ik terugkrijg: o, was jij getrouwd met “ene Lodewijk” waarvan ik voor het gemak maar aanneem dat dat ‘ene’ niet vals is bedoeld.

Ja, schrijf ik terug. En dat hij officier van justitie was.
Ik overweeg een linkje te plaatsen naar een vindplaats op het net. Aangezien zij mij net vertelde dat zij mij had gegoogled.
Dan is dat meteen ook verklaard.

Alleen zijn de vindplaatsen zo helemaal niet leuk.
Niets positiefs over Lodewijks werk als OvJ belast met de opsporing van oorlogsmisdadigers. Niks over zijn voorzitterschap van een commissie slachtoffers sexueel geweld. En dat hij ook verder gewoon deugde.
Wel (in Trouw): “Na een lange ziekte is de hoofdofficier van justitie in Utrecht, Lodewijk de Beaufort (56), zaterdag overleden. Hij werkte pas zeven maanden in Utrecht, na een gedwongen overplaatsing vanuit Haarlem waar hij smetten had opgelopen in de IRT-affaire.”
En (in De Telegraaf): “7 maart: Lodewijk de Beaufort (56). Verwierf landelijk faam als hoofdofficier van justitie belast met opsporing van oorlogsslachtoffers. Kreeg in 1997 als hoofdofficier te Haarlem strafoverplaatsing na kritiek parlementaire enquêtecommissie-Van Traa inzake opsporingsmethoden.”

‘Gedwongen overplaatsing’. ‘Strafoverplaatsing’.
Bah.
Die ‘langdurige ziekte’ was trouwens ook niet waar.
Zes maanden was het. Zes maanden vanaf het eerste symptoom tot de euthanasie.
Zes maanden hartstikke sportief, een renner en dan over en uit.

Tis dat ik er zelf voor heb gewerkt maar: geloof ze niet, de media.