Post

Ik heb post.
3x reclame.
En 1 rouwbrief.

‘Ze zal toch niet…?’ denk ik.
En hoop dan dat het een ver familielid is dat ik ben vergeten dus dat in mijn gedachten allang dood wás.
Maar het is wel ‘ze’.
Ik wist dat ze pijn had en dacht aan euthanasie.
Maar ik dacht dat ze nog in de fase was van ’tweede arts moet toestemming geven’.
Zou ze dus toch zomaar zijn dood gegaan?

Ik lees de rouwkaart.
Nee, niet zomaar.
Mooie tekst ook.

Het doet me pijn dat ze het mij niet heeft verteld, dat het ging gebeuren.
Niet dat dat hóefde, het was háár leven waar ze een einde aan maakte.

Ik herlees onze laatste mails (we waren mail-vriendinnen, geen échte vriendinnen maar wel al tientallen jaren).
Ik voelde al dat er iets mis was toen ze me niet feliciteerde, niet in een mail, niet onder mijn FB-bericht, niet met 1 van haar lieve ansichtkaarten.
Ik dacht: ze voelt zich niet lekker. En: ik zal haar straks schrijven.

Te laat.
En ik ben er meer kapot van dan ik had verwacht. Missch omdát ze het niet had aangekondigd behalve maanden geleden ‘zo in het algemeen’?
Eerlijk gezegd denk ik dat ik haar hoe dan ook erg ga missen.
Geen irl vriendin missch maar wel al heel lang heel erg aanwezig in mijn leven.
Dag Hillegonda Rosalinda en ik ontdek nu pas wat een mooie namen je had.