Gisteren spraken R. en ik af dat we vandaag de kippenophokren weer zouden opzetten.
Maar het regent en stormt dus mailen we vanochtend: zullen we maar uitstellen tot morgen.
Om negen uur komt mijn werkster en samen doen we ach en wee over hoe alles weer is ingestort.
Dan biedt ze aan om zaterdag met haar man een poging te doen.
En ze beschrijft iets over latjes aan de zijkant van het witte plastic en dan aan bomen binden.
En ´graag´ zeg ik.
Al was het maar omdat alles beter is dan dat het plat ligt en ik wat begin te twijfelen aan het vermogen van R. en mij om iets te bedenken dat hóudt – laat staan dat uit te voeren.
Dus werkster geld in de hand geduwd voor drie uur nu-niet-werken en "tot zaterdag tien uur" gezegd.
Een heel goed plan. Het is Plan J, lijkt me.
Ik wil nog wat letters in reserve houden en daarom zo traag mogelijk het alfabet door gaan… 🙁
Wat aardig van haar! 🙂 Ik ga duimen!
Ik kwam bij toeval op je weblog terecht en leef erg met je mee na de aanblik van jouw ren, wat een drama zeg… Succes zaterdag! Hopelijk zijn we dan ook van de regen en wind af, voor de boel er over een dag weer net zo bij ligt als nu.
groetjes,
Marie-A.
dank je, Marie-A.
maar na alle ellende durf ik er niet te snel op te vertrouwen dat het dit keer wel goed zal lukken.
Ze zal er wel verstand van hebben, anders biedt ze zoiets niet aan, denk ik.
Fijn dat ze een idee heeft he ze het kan vast zetten en dat ze komen helpen….ik hoop en duim dat het eindelijk gaat lukken, zoveel pech verdien je echt niet!!!