Pijn

Ik hoopte dat als het weer maar slecht genoeg was, er misschien geen vuurwerk zou worden afgestoken.
Rare hoop natuurlijk.
Want als je voor 70 miljoen troep in huis hebt gehaald moet de troep natuurlijk ook de lucht in.
En dat gebeurt direct links van mijn huis op 5 meter afstand van mijn tuin.

Tegenover mijn katten doe ik, muziekzender aan op tv, in de luie stoel met laptop op schoot, glaasje slobberwijn, of er niks aan de hand is.
Sammie doet ‘bezorgd’ maar niet panisch. Guus zit onder het bed.

Arme katten, arme konijnen, arme cavia’s, arme kippen.
Arme vogels in de bomen en in de weilanden.

‘Gelukkig nieuwjaar!’ roept men elkaar toe op de sociale media.
Laat het alsjeblieft snel ophouden denk ik zoals ik elk jaar denk en hoop en bid.

Aso-knallers.
Vast dezelfde types als met de bontkragen.
Ikke-ikke-types.
Tuig.

En dan reageert op twitter de bitch die hier ook regelmatig meent mij de maat te moeten nemen dat het MIJN schuld is dat mijn katten bang zijn omdat ik dat natuurlijk uitstraal.
Wat áls het al ooit waar zou zijn zeker vandaag niet waar is aangezien Guus anders dan anders *niet* al de hele dag over de rooien was.
En ik bovendien tot tien voor twaalf lag te slapen.

Op twitter heb ik haar nu geblokt.
Hier nog niet omdat ik niet zo snel weet hóe maar mocht je dit lezen, betweter Brimxxx – weet dan dat je reacties hier niet meer welkom zijn.