Mijn overbuurman is dood.
Gisterochtend viel me op dat zijn gordijnen dicht bleven.
Terwijl dat een van de dingen was waaraan hij herkenbaar was: hij leefde als een diertje met de jaargetijden.
Ging de zon pas na acht uur op – dan bekeek hij de wereld ook pas rond half negen.
Werd het lente en zomer dan was er zon in zijn kamer zodra die zon ook buiten was.
Gisteren dus niet.
En toen kwam de thuiszorg en die kon er niet in. En belde naar de politie. Die er nog best lang over deed (zeker 20 minuten).
Daarna kwam een ambulance waaruit een man en vrouw met tas in de hand naar de deur sprintten. De deur die intussen was geforceerd door de politie en een behulpzame buurman. Drie minuten later wéér een ambulance (hoezo coördinatie). Die ook weer weg reed na overleg met personeel van ambulance 1.
Ik stond te zenuwen voor het raam en zag toen een melding binnenkomen: “reanimatie” (op het adres aan de overkant).
Hierna moest ik weg om de cavia’s op te halen en ik hoopte dat de overbuurman onwel was geworden maar vreesde het ergste.
Vandaag hoor ik dat hij dood is.
Lag dood in zijn woonkamer.
Maar: was al 95. Dus never mind.
Of in elk geval: daar tekenen wij allen voor.
Zo oud worden en dan sterven in je eigen huis.
Geef een reactie