Otje eet niet en wel en weer niet

Stomtoevallig dacht ik gisteren opeens: ik ben alweer drie weken terug en nog steeds niet naar de dierenarts geweest.
Dat zou normaal moeten zijn maar ik heb soms het idee dat ik er wekelijks zit.

Guus is intussen niet ziek meer.
Dat was vanochtend een grote opluchting.
Toen ging ik om kwart over zeven de kippen en de knagers voeren en kwam Otje niet eten.
Wat raar is, want Otje is dol op eten.
Een uur later wierp ik haar wat stukjes hard bruin brood toe en een blad boerenkool (=lievelingskostjes).
Ze gaf geen sjoege.

Om 1 uur met R. met Otje naar de dierenarts.
Al in de auto eet Otje van hooi en een bij het in het mandje duwen per ongeluk meegeduwd boomblad.
Wat lacherig tonen we Otje aan dierenarts Martin. Die bevoelt en beluistert het buikje, tuurt in het mondje en stelt vast: gezond konijn.
Dolblij zetten wij Otje weer in de ren waar ik haar en Jozef om half zes ga voeren.

Otje wil niet eten.
Ze ligt in het huisje. Ze geeft geen sjoege.
Ik mail R. en die belt mij.
Ik bel L.: als Otje morgenochtend weer niet eet kan zij me dan helpen vangen zodat ik naar het spreekuur om half negen kan.
L. kan.

Dit wordt opnieuw een onrustige nacht.

(op de foto: links Jozef en rechts Otje – wel etend dus)