Otje

Het rechter konijn is Otje.
Of beter: dat wás Otje.
Want Otje is dood.

Gisteravond kwam ze niet aanhollen om te eten.
Ze lag een beetje zwaar te ademen.
Lekkere hapjes die ik aanreikte at ze wel.

Vanochtend om vijf uur hetzelfde liedje.
Om zeven uur weer/nog.
Dus stop ik haar in een mandje en sta om half negen op de stoep bij de dierenarts.
Zonder afspraak maar “konijn ziek” is een soort toverformule dus ik word snel geholpen.

Dierenarts Martin vindt Otje wat mager.
Hij luistert naar haar longen en hoort dat ze lastig ademt.
Kán een virus zijn (dat we dan gaan bestrijden). Kán een uitgezaaide tumor zijn.
We spreken af dat hij een foto neemt.

Een half uur later, ik ben net thuis, gaat de telefoon:
Otje heeft tumoren.
In haar buikje en achter haar longen.
Inslapen dus.

Ik zeg tegen mezelf dat ik er vrede mee heb.
Dat ze het een paar jaar heel fijn heeft gehad hier.
En dat ze eigenlijk maar een paar dagen heeft geleden (althans, dat hoop ik).