Opladen

Iemand die m’n log leest stuurt me privé zijn ideeën over ‘hoe nu verder met de Winkel’.
Dat doet me goed. En de ideeën zijn óók goed resp. sluiten aan bij mijn eigen ideeën.
Dat helpt.

De vrouw die me dit weekend mailde dat ze iets in het Gastenboek zou schrijven maar dat ze een foutmelding kreeg heeft alsnog iets geschreven.
Iets heel aardigs: We hebben een aantal Engelstalige kinderboekjes besteld en in goede staat ontvangen. Snelle service en een leuke attentie erbij geven meteen veel vertrouwen. Je merkt dat Jeanne dit met haar hart doet!

Die laatste zin trof me.
Want ik *wil* het zo graag (weer) met mijn hart doen.
Maar de laatste maanden zit ik wat jankerig te pruttelen. Ik dóe het werk natuurlijk wel (niet alleen bestellingen leveren, ook nieuwe artikelen bijplaatsen). Maar het plezier is verdwenen. Eén bestelling per vier-vijf dagen, omzet(!) 50 Euro per week – dat is huilen met de pet op en af en weggegooid en in alle denkbare standen.

Intussen heb ik een bananendoos uitgepakt met ‘mogelijke handelswaar, mogelijk ook niet’.
Ik moet/wil nog iets doen voor de Winkel aangenomen dat de Grote Restyling van over een maand doorgaat (als hij teveel kost, blaas ik hem af – maar de vrouw met de rekenmachine laat al een week niets horen zodat ik niet weet wat de prijskaart is).

Tuurlijk kan ik prima werken met tegenzin. Schouders eronder en niet zeuren.
Maar wat zou het leuk zijn om er weer oprecht plezier in te hebben.
Ik wil mijn hart terug.