Opinions (of: tandartsleed)

1 van mijn hoektanden is dood en er “zit beweging in” zoals binnen drie weken nu al drie tandartsen uit hetzelfde tandartsencentrum vaststellen en ik weet het óók wel maar ik denk: zit daar nou niet zo aan te wiebelen dan valt hij er ook niet uit.
De kies erna is al 30 jaar geleden afgebroken bij een val van m’n fiets en nu is daarvan de wortel ontstoken.

Dus stuurde tandarts 1 me voor second opinion naar tandarts 2 die de wortel wel wou schoonmaken (= anderhalf uur in de stoel à € 500).

Vandaag moest ik voor de third opinion naar de implantoloog. Die zei dat het plan van nr 2 zinloos was. Afgebroken kies kon dan nog wel een tijdje mee maar de hoektand (wiebel-wiebel-wiebel) moet vervangen door een implantaat. En dan de kies ook en niet voor zichzelf maar voor een brug met daar weer naast (dit kon ik niet volgen).

“Wanneer” vroeg ik. En “en wat als ik het niet doe”.
Mbt het laatste: dan breekt er nog meer bot af en dan kan het niet meer hoewel er wel elders uit mijn lijf wellicht bot valt te halen wat eraan geplakt kan waarna het aangroeit. Mm.
Mbt het eerste: zelf weten. Niet per se morgen. Maar over twee jaar is te lang.

Waarna hij een folder uitreikt en enge schroeven toont (“maar de echte is natuurlijk kleiner”) en ik zeg, ter zake: “hoe lang duurt het en hoe lang moet ik dan een plaatje”.
Een jaar. Plaatje. Ik trek bleek weg.
“U bent nog jong,” zegt dokter Veerman. “Over een jaar bent u 58.”
Maar met een plaatje – ook tijdelijk – voel ik me 78.

“Kunt u het voor me opschrijven” zeg ik. Onbegrip. Omdat ik bij tandartsen maar de helft onthoud. Nog: onbegrip. Omdat ik het met mijn vriend wil bespreken. Aha.
“Ik begrijp dat dat meer kost.” Eh-huh. Maar hij zal het dus doen mét een begroting.

Nu denk ik: het zal wel moeten. Misschien in oktober. Na Amerika.
Maar als tandarts 1 iets anders zegt dan tandarts 2 en tandarts 3 zegt wéér iets anders – moet ik dan niet nog een ándere second opinion hebben? Maar: van *wie*?