R. en ik waren naar de opera.
Eerst aten we bij Frenzi waar de bediening ernstig te wensen overliet en we opeens niet het voorhapje kregen (omdat we alleen Tapas bestelden? deden we anders ook vaak) en de Tapas zelf zijn ook wel eens beter geweest. Goeie kans dat we de volgende keer een andere gelegenheid proberen (tips zijn welkom).
Ballo in maschera is kwa muziek 1 van mijn favoriete opera’s. Ook zit er een hoop emotioneel drama in. Heftige liefde die niet kan (“zeg dan in elk geval of je van me houdt” “ja, ik hou van je” “ze hóudt van me!!”) en die ook niet wordt geconsumeerd. Hoewel dat volgens mij meer noodlot is dan een bewuste keuze terwijl de hoofdpersonen doen of het wél een keuze is.
Enniewee haar man wordt niet blij als-ie er achter komt dat zij een ernstig zwak heeft voor z’n beste vriend en dus schiet hij die dood. Waarna die vriend (een tenor – die kunnen dat) al stervend nog minutenlang erg mooi badend in zijn bloed ligt te zingen.
Het fototoestel was ook mee en ik deed driftig klik-klak en veel mensen merkten het niet (cool!) en deze vrouw merkte het wel maar vond het zo te zien erg leuk. Zodat ik direct denk: zou die man haar man niet zijn? Is ze overspelig bezig en hoopt ze dat zijn wettige echtgenote die hij met haar belazert zo de ogen worden geopend? Dat gevoel is ook mij niet vreemd dus plaats ik graag de foto.
Verder zag ik ook hém weer.
En nam ik nog een hoop foto’s waarvan ik er morgen misschien wel en misschien ook niet een paar plaats.
Ballo in maschera in het klein want ik denk dat die vrouw zijn echte vrouw is, dat zijn geheime en elegante minnares daarachter loopt en dat Johannes van Dam een oogje heeft op de bedrogen echtgenote met wie hij op zijn beurt een geheime relatie heeft.
Zodat alles dramatisch blijft op de trappen van het Amsterdamse speelhuis, maar toch knusser is vormgegeven dan in Verdi’s meesterwerk.
Die voorste man lijkt op Soeteman van de VU. En ik gok er op dat het zijn dochter is….
@ Yvette: aha 🙂
Dus geen ’trofee wife’ zoals ik óók even dacht.
Ik vond het wel leuk trouwens, dat zij moest lachen.
De meeste mensen doen of ze het niet door hebben of lopen strak door (zou ik ook doen).
En omdat ik op het schermpje keek tijdens het fotograferen zag ik pas bij het terugkijken dát ze lachte.
Er zijn niet veel leuke eettentjes daar in de buurt.
Me Naam Naan in de Koningsstraat is een stukje lopen, en Cafe Kadijk op het Kadijksplein, nog een groter stukje lopen, maar allebei wel met fijn eten. Ik weet niet hoe de Thai in de Staalstraat is.