Vanochtend is mijn werkster E. de vliegjes te lijf gegaan.
Vliegjes en ik wachten af hoe we het nu verder samen redden.
Bij voorkeur *niet* als het aan mij ligt.
Ik kocht voor een paar maanden pillen voor Guus.
Omdat hij moet blijven leven.
Zodat hij het meteen vertikte om vandaag zijn pillen te slikken.
Kán – zo 1 dag af en toe.
Maar hij moet er geen gewoonte van maken.
Ook gekocht: een nieuwe telefoon.
Omdat de oude (die nog helemaal niet zo oud was maar die dingen worden niet gebouwd op het eeuwige leven) amper meer wou opladen. Tien minuten getelefoneerd: batterij leeg.
En dat keer op keer.
Nieuwe telefoon staat nu op te laden.
Hopelijk gaan we een mooie toekomst tegemoet.
Om half vijf gestommel op het dak.
*Niet* Sinterklaas en ook niet Zwarte Piet al dan niet met oorbellen.
Het is de loodgieter die mijn dakkapel provisorisch repareert en me verzekert dat het niet meer zal lekken.
Over een échte reparatie die hij moet inplannen zal hij nog bellen.
Vis net weer een vliegje uit de witte wijn…
Geef een reactie