Ik zit Tour te kijken en vraag me af wat ‘linkebakken’ is wanneer de bel gaat.
De bloemenman, denk ik. Die een dag eerder is dan normaal.
Maar het is L. zie ik door het raampje en ‘heeft ze Tashi bij zich’ denk ik en ja!! dus duik ik meteen naar de grond om de allerleukste pup ter wereld in de armen te sluiten.
Enthousiast knuffelen en m’n gezicht likken (ah! wat een héérlijk gevoel als je echt van een hond houdt) wil ze wel maar een halve minuut later draait ze zich om want wat op straat gebeurt is véél interessanter.
Of op z’n minst óók interessant.
“Je mag binnenkort wel weer een keer op haar passen” troost L.
En zondagochtend gaan we samen uitlaten. Waarbij ik Tashi’s riem mag vasthouden.
Om te leren hoe ik haar zover krijg dat ze me niet de polder doorsleurt.
Op puppy-cursus.
Deze middelbare vrouw.
Niet Tashi.
Leuk, zo’n ‘af-en-toe-hond’! Of denk je dat je ooit zélf overstag gaat?
Linkebakken hoort voor zover ik weet niet tot het er(be)kende wielerjargon. Het zal een variant zijn van linkeballen = net doen of je voluit gaat in een (kop)groep, maar in feite zo ingehouden en zuinig rijden, dat je op het eind kunt demarrereren.
Tot mijn plezier overigens is de prachtige vulgariteit *chasse patat* dit jaar weer erg in zwang = ontsnapping die geen kans van slagen heeft.
@ Jaap: google vindt het 2x, 1x hier “Linkebakken is er nu niet meer bij. Als Ed je zegt kop over te nemen doe je dat. Als eerste is Kees van Wonderen van team Wever de pineut. Blind rijd hij het gat naar het peloton voor ons en dus naar z’n kopman dicht.”
http://www.mtb-schoorl.nl/verslagen/epe2004c.htm
En de tweede keer is *hier* 🙂
@ Hansje: nee, geen hond.
Want ik haat slecht weer en ook dan moet je ‘m uitlaten.