Af en toe mail ik met een collega die ik zelf behoorlijk hoog heb.
Ik ken haar van de radio.
Ze is hartstikke goed maar af en toe gaat er iets mis wat ze zich dan heel erg aantrekt.
Dat herken ik en dat bindt ons.
Hopelijk meer, maar dat in elk geval.
Gisteren gaf ik R. behalve caaf Nina ook mijn interview met Jurgen van den Berg mee.
En (half) als grapje zei ik dat ik verwachtte dat als ik thuis kwam wat een uur later zou zijn er een mail zou liggen dat het artikel helemaal te gék was.
Nou, zei R. dat kon hij niet beloven.
Tuurlijk zei ik.
Maar nu zijn we meer dan 24 uur verder en er is nog steeds geen whoa.
En intussen herlas ik zélf en dacht… mm, bést leuk.
Kwa cijfer. Acht?
Maar als R. na het lezen van de eerste zinnen (dat zal-ie toch wel gedaan hebben?) niet zo is gegrepen dat-ie dacht dat-ie méér wou weten dan is het dus misschien toch een vorm van bagger.
Nee. Das onzin.
En toch en toch en toch en toch.
mwah een mening van één mens.
mwah dacht ik ook over ‘Pottendaal’
(zie url), maar daarna kregen we wel 4 goede recenties in homo bladen ( overigens waren het allemaal de laatste uitgave van die bladen 😉
en toch en toch idd, maar wij hebben het voor onszelf geschreven met heel veel lol.
he wat wil ik nu zeggen…
uuhhm als je zelf tevreden bent, is het goed en de rest……… ( zelf in te vullen 😉