Ontroering

Mijn ooit favoriete hotel in Yuma is sinds het van eigenaar is veranderd minder prettig geworden.
Eigenlijk zijn er nog maar twee mensen die hun best doen het de gasten naar de zin te maken.
Een ervan is Sonia.

Sonia is kamermeisje.
Wat tegenwoordig housekeeper heet.
We kennen elkaar al heel lang.
Ze geeft me extra bloknootjes (die vind ik leuk).
Verder is ze vooral aardig.
Altijd vriendelijk groeten, een praatje als ik dat wil.

Vorig jaar liet Sonia een briefje achter – voor het geval ik haar zou willen schrijven.
Ik stuurde een ansicht in april en 1 in september.
Beide keren met de boodschap dat ik eraan kwam en dat ik me daarop verheugde.

In september vertelt Sonia me dat ze beide kaarten had getoond aan de mensen van het hotel.
Eén ervan hangt nu op het prikbord in de hal.
Ze hadden haar gevraagd ze er allebei op te hangen maar dat wou ze niet.
De andere hangt dus bij haar thuis.

Zodat haar kinderen vragen: waarom stuurt die mevrouw jou kaarten.
En dan, vertelt Sonia me stralend, zegt zij: “Because she likes the way I clean her room.”

Ik ben helemaal ontroerd.