Lang, lang geleden (mijn man leefde nog) gingen we op vakantie en pasten er mensen op ons huis.
Toen we terug waren zette ik de computer aan en alles bleek anders ingedeeld.
Ik belde die mensen op. Zij gaf de telefoon door aan hém en ik vertelde wat me verwarde en hij herhaalde ritmisch “ik begrijp niet wat je bedoelt”.
Wat het knap lastig maakte want leg maar eens aan mensen uit wat er raar op een scherm staat als die de hakken al ferm in het zand hebben geplant omdat ze niet willen begrijpen wat je bedoelt.
Nu heb ik met iemand een inhoudelijke ruzie.
Zodat ik met inhoudelijke argumenten kan zeggen wat ik bedoel.
Waarop die ander inhoudelijk kan terug reageren.
Maar ook deze ander kiest voor “ik begrijp niet wat je bedoelt” en “ik neem je kwalijk dat je mij iets kwalijk neemt”.
Dat, zegt men wel eufemistisch, ‘schiet niet op’.
In elk geval:
I need a hug.
Meer dan 1 hug.
Ik wil dat mensen die me nauwelijks kennen zeggen ‘die Jeanne lijkt me lief, die zal ik koesteren’.
En geloof me: als jij koestert, koester ik terug.
‘Beautiful people’ (Melanie).
Hug van mij!
Dank je, Theo.
‘Die Jeanne lijkt me lief, die zal ik koesteren…’ 😉
Alle gekheid op een stokje: Ik ken je amper en dat zal waarschijnlijk ook wel zo blijven en toch ben ik erg op je gesteld, je lijkt me oprecht een sympathiek en leuk mens om te kennen, als ik je zou kennen dus 🙂
(ok, je vroeg om een simpele hug maar ik knuffel niet zo snel mensen die ik niet ken, hoe aardig ik ze ook vind)
A big one!
{{{hug}}}
Ik ken jou niet, en ik hoef je niet te kennen irl, maar je volgen via je log, tja, dan koester ik je zeker wel, en ik heb grote waardering voor je gezellige (soms minder gezellige maar dan eerlijke) notities op je log, elke dag.
Nou, vooruit, een digihug.
Virtuele hugs zijn de beste
Dikke knuffel!
(((((((((((( Jeanne )))))))))))
(Met een beetje ademruimte ;-))
Ook een knuffel van mij!
Ik lees hier graag. En op mijn werk lees ik van je uit de boekenkast van de korpschef.
Ah Femke – zeg het maar als je indruk denkt te kunnen maken op de korpschef met een opdracht van mij en heuse handtekening 🙂
Haha, ik heb al triomfantelijk verteld dat ik je een beetje ken. Toen ik één van de boeken opensloeg dacht ik even dat jij ‘m getekend had, maar dat bleek de handtekening van de korpschef zelf. Die tekent die boeken onder het mom van ‘dit is van mij’ 😉