Vandaag krijg ik een mail van een journaliste bij De Journalist (=vakblad voor journalisten, werkte ik heel vroeger zelf voor).
Ze schrijft een artikel over journalisten die een andere carrière zijn begonnen. Ze wil me bellen.
O got denk ik.
En dat nog een paar keer.
Want ik dénk dat ik er op in moet gaan. Om dan enthousiast mijn Winkel te promoten.
Koop bij Jeanne, koop bij De Winkel van Jeanne, koop-koop-koop.
Maar ik ben bang dat ze vraagt of ik de journalistiek niet mis.
En dat ik dan in tranen uitbarst omdat ik de journalistiek ontzettend mis.
Dus mail ik terug: nee, ik doe niet mee.
Waarna iemand anders (ter bemiddeling) mailt: wat krijgen we nou.
En haar antwoord ik eerlijk. En nog een paar mails en dan zeg ik: ok, interview per mail.
Antwoorden morgen insturen.
Dit zijn de vragen:
Wat is de reden geweest voor een carriereswitch? (slecht journalistiek klimaat, veranderende persoonlijke interesse, veranderingen in de journalistiek, toeval? etc.etc.)
– Wat trok je aan in dat nieuwe vakgebied (dat de journalistiek niet kon bieden wellicht)?
– Hoe heb je de overstap aangepakt? Is dat geleidelijk gegaan of heel abrupt?
– Hoe werd er op die overstap gereageerd?
– Mis je de journalistiek, of denk je ooit een rentree te maken?
– Heb je hier zelf nog wat aan toe te voegen?
“slecht journalistiek klimaat” -dat kan jij wel wat scherper formuleren, denk ik.
Iets anders is, dat je nog steeds een groot journalistiek talent bent en dat er toch ergens wel een nieuwe plek voor jou in de journalistieke wereld moet zijn.
Op fanlog leef je je talent aardig uit. Wat niet wegneemt dat je er niet vindt wat je bent kwijtgeraakt. Als je zegt “”ik mis de journalistiek ontzettend” -wat is het dan wat je precies mist, Jeanne?
de erkenning / het erbij horen / de sociale contacten
Alledrie of andere volgorde of nog heel anders?
Eerste reactie: ik mis erkenning krijgen voor mooie dingen die ik maak door te schrijven.
Ik hoef nergens bij te horen (deed ik vroeger ook niet, ik was freelancer). En ik hoef helemaal geen sociale contacten.
Ik kan me voorstellen dat je graag erkennig wilt, maar denk niet dat je dat moet ‘verwachten’. Natuurlijk is het fijn om te horen dat je iets moois geschreven hebt, maar in feite doe je gewoon je werk. Niet lullig bedoeld, hoor, maar zo is het wel. Een journalist schrijft, een chirurg opereert, een leraar geeft les. De meeste mensen krijgen meestal niet te horen dat ze het goed doen. Ik zou zeggen: koester de reacties die je spontaan krijgt en neem voor de rest aan dat het goed is. Het werkt namelijk wel vaak andersom: slechte kritieken krijg je wel als men je werk niet goed vindt. Daar hoef je niet om te vragen 😉
Maar volgens mij heb je op fanlog inderdaad een podium gevonden voor je journalistieke werk, naast dit log natuurlijk. Toch mooi dat je er op die manier nog iets mee kan doen?
correctie: erkennig = erkenning
@ Kim: ik heb 30 jaar als journalist gewerkt, Kim,(betaald en wel) dus ik heb wel enige ervaring met het niet-krijgen van waardering en het wel-krijgen van kritiek.
Je legt het uit alsof ik een 18-jarige ben met onredelijke dromen 😉
En: ook op Fanlog krijg ik (behalve met de series) zelden lof en vaker kritiek.
Zo bedoelde ik het niet. Ik weet dat je jarenlang ervaring hebt. En dat je dus wel wat gewend bent. Misschien is het bij mij meer een kwestie van me er dan over verbazen dat je vaak, nadrukkelijk, om reacties vraagt. En je volgens mij gewoon beter kan kijken naar wanneer je wel, liefst onverwacht, respons krijgt. Dan zijn de reacties naar mij gevoel ook meer waard dan wanneer ze gegeven worden uit een soort sociaal gevoel.
@ Kim: daar heb je natuurlijk gelijk in.
Erkenning kan ook bestaan in de vorm van mensen die (vrijwel) dagelijks een log volgen…
Met “erbij horen” bedoelde ik eigenlijk het gezien worden als professional. Even daargelaten of je alleen serieus genomen hoeft te worden als beroeps -natuurlijk niet. Kwaliteit is kwaliteit.
Zou je graag weer als freelancer aan de gang willen en in welke richting dan?
Trouwens, is het nog iets geworden met dat interview?
Ja, ik denk dat ik wel weer serieus zou willen worden genomen als professionele journalist.
Wat ik nu nog zou willen doen: waarin ik erg goed was nl boeken bespreken.
Verder heb ik de vragen van het interview in een half uur sneltikkend beantwoord zonder enige zelfcensuur.
Op hoop van zegen.