Vandaag word ik opeens heftig geconfronteerd met wat ik *niet* hier vertel.
Iets treft me in mijn ziel.
Waarna mijn ziel in oesterstand schiet.
Niet alleen hier trouwens.
Alleen R. vertelde ik het en dat ook nog eens vier uur nadat ik het wist.
Hoe open kan een vrouw zijn.
In mijn geval: hartstikke open. Nog nét niet ´de schaamte voorbij´. Maar wel een eind in die richting.
En toch – en toch.
Een kern van mij blijft geheim wat spannender klinkt dan het is want het gaat niet om een sexy secret.
Maar om iets dat pijn doet en knaagt.
Dat blijft de vraag waarom je dit dan wel logt.
Hoe dan ook, sterkte er mee!
Jeetje,dat klinkt erg heavy…
Gelukkig heb je het wel aan iemand kunnen vertellen.
ik hoop voor jou,dat het knagen op den duur minder wordt…
Bij oesters leidt dat dan weleens tot parels – wie weet.
Sterkte ermee, want het klinkt niet fijn.
Openheid, als je die betracht, is niet een plicht. Iedereen heeft recht op z’n eigen geheimen. En als je je geheim wil delen hoeft dat niet op het log natuurlijk. Je mag ook zuinig op je geheimen zijn.
Sterkte, Jeanne!
Niks mis mee om een stukje van jezelf voor jezelf te houden. Al bestaat de kans dat je het dan nog moeilijker maakt dan het vaak al is (of lijkt). Want als je vooral de pijnlijke ‘knaagstukjes’ voor en in jezelf bewaart, kun je ze niet loslaten en blijf je ze met je meedragen als – misschien onnodige? – ballast.
Gelukkig is R. er voor je. Sterkte (((jeanne)))