Vandaag is dus de allereerste dag dat ik weer een beetje werk.
Dit zet ik ook op twitter.
Waarop iemand reageert met ‘alweer wat opgeknapt’? en ik antwoord met dat ik dat zelf nog niet weet aangezien ik mijn grenzen aan het verkennen ben.
En iemand anders met weer helemaal beter?
Daarvan krijg ik het dus spaans benauwd.
Dat: óf ik ben bijna dood óf ik ben weer helemaal de Dame.
Ik heb vanochtend een berg verzet. Daar ben ik trots op. Aangezien ik 2 weken lang nog geen molshoopje opzij kon schoffelen.
Nu ga ik naar bed.
Proberend niet wakker te liggen van de vraag of andere mensen dan wél van het ene moment op het andere van *ziek* naar *helemaal beter* gaan.
En of het misschien mijn eigen fout is. Omdat ik wel zichtbaar maak wat ik aan werk doe maar nalaat te zeuren en te klagen en te jammeren over pijntjes en kwaaltjes en van vermoeidheid dichtvallende ogen en een misselijk maagje en nog zowat.
Geef een reactie