Vanavond zit R. met iemand anders bij de première van Don Carlo omdat ik niet langer kan zitten dan 10 minuten (en dat is lastig bij een opera).
Don Carlo is een van mijn favoriete opera’s.
Ik zag ‘m voor het eerst (met R.) eind jaren zeventig in Covent Garden.
En omdat ik toen nog niet zo’n doorgewinterde operakenner was als nu (welja, waarom bescheiden zijn) was ik vooral kapot van de aria ‘O don fatale’.
Die niet gaat over een fatale meneer maar over een fataal geschenk nl de schoonheid van de zangeres die haar met mannen gelieerd doet zijn waar alleen maar ellende van kwam.
Wanneer ik de opera nu hoor vind ik andere aria’s mooier.
Ella giammai m’amo.
Het duet van tenor en bariton.
De waarschuwing van Philip ‘pas op voor de Grand Inquisitore’, het thema van die Grand Inquisitore, de sombere bassen.
Maar O don fatale blijft de show stopper.
Ik probeer me te herinneren wie wij destijds in die rol hoorden.
Een zwarte zangeres. Niet Shirley Verret. Ik dénk Grace Bumbry.
Die je hier kunt zien in die rol uit die periode (= geen mooie opname).
Deze opname is beter (relatief)
Mooi en met hartstocht gezongen, mucho emoción. Lijkt op Spaans, waardoor de ondertiteling begrijpelijk wordt voor mij. Maar hoe zit dat nou als je zo een opera bekijkt. Heb je er dan een boekje bij om te begrijpen hoe het verhaal gaat? Ik ben dus een volkomen leek.
Ik lees vantevoren de korte samenvatting.
In veel operahuizen (ook in Asd) staat bovenaan een vertaling in het Nederlands.
Een aantal opera’s ken ik bijna uit mijn hoofd. Dit is er 1 van.
Tosca en Don Giovanni en La Traviata en Un Ballo in Maschera zijn andere. En Der Rosenkavalier natuurlijk.
Verder wijzen Duitse opera’s zich sowieso redelijk ‘vanzelf’ door de taal.