Nog ruim een week

“Nog ruim een week” hebben ‘we’ zegt fysio Kaj opgewekt.
En ik moet me vooral geen zorgen maken want dan ontspan ik de spieren niet.
Intussen is niet alleen de linker quadrant (als dat zo heet) in het ongerede maar ook die réchts omdat die is gaan compenseren of juist niet.

Kaj kneedt en duwt en dat doet pijn zodat het wel goed zal zijn vermoed ik.
Hij heeft wat nieuwe oefeningen voor me die vooral zijn gericht op de buikspieren die ik de laatste jaren natuurlijk gruwelijk heb laten verslappen.
Vijf keer per dag moet ik die doen. Meer mag ook. Maar ik moet wel even opletten hoe mijn lichaam reageert en het niet te gek maken.

Tenslotte: tape.
Hard blauw over mijn rug. Wat killing zou zijn voor mijn liefdesleven als ik dat hád.
De tape zal verlichten en steunen en dan zullen de vassi? fassi? vasci? oid signaaltjes geven aan mijn hersenen.
Dat het leven leuk is. En dat ik géén pijn heb.

Is het over een week écht over vraag ik Kaj op de fysio af.
Dat wil hij niet garanderen. Alleen denkt hij dat het béter wordt.