Nieuwe logerende buren

De huurders van het buurhuis met de hard schreeuwende hard zingende kinderen zijn weer weg.

De nieuwe huurders genieten van de geluidsinstallatie die de woning biedt.
Lekker hard kunnen ze die aanzetten zodat de vlotte muziek door de hele tuin (en de buurtuinen) knalt.
Uiteraard hoort daarbij ook hard praten, en hard lachen.
Fijn. Ik zou niet willen dat de vakantievierders zich *niet* amuseerden.

Eind van de middag gaan twee knulletjes van een jaar of acht? tien? buiten spelen.
Ze leggen balken die ze in de tuin aan de overkant vinden op de weg.
(tja, je moet toch wát als je geen viaduct bij de hand hebt om stenen vanaf te gooien)
Ik zie een jonge vrouw stoppen met de fiets.
Ze spreekt het jeugdig tuig toe en wijst dwingend met de hand naar rechts.
De jongens sjouwen de balken terug naar waar ze die vandaan hadden.
Goed zo, dorpeling!

Gaan de toeristjongens nu tikkertje doen of verstoppertje spelen of iets anders onschuldigs dat kinderen kunnen doen?
Nee.
Ze kneden van de modder aan de overkant modderballen, werpen die naar auto’s en naar fietsers.
Soms wou ik dat mijn dorp niet door lieve mensen werd bevolkt maar dat een heethoofd uit de auto of van de fiets zou stappen om de krengen met de koppen tegen elkaar te slaan.
Hárd!