Dat was de titel van een boek/bundel van Renate Rubinstein en ik ben vergeten waarop het sloeg en ga het nu ook niet opzoeken.
Maar het is zo’n halve zin die is blijven hangen.
Misschien omdat hij zich op verschillende manieren laat inkleuren.
Mijn ’toch bang’ betreft mijn reizen.
Soms denk ik even over een opera-minitrip en dan lijkt me aantrekkelijk het in de vreemde stad zijn en de muziek maar zie ik als een berg op tegen het *gedoe* van de reis erheen en de reis terug.
En dan komt in mijn herinnering ook niet die ene sublieme performance op maar die paar blèh-voorstellingen.
Zodat ik denk: why bother.
Want niet alleen is het *gedoe* – het kost ook nog eens een hoop geld.
Nee, dan de Amerika-reizen!
Die miste ik wel degelijk.
Nu lijkt het dat ze volgend jaar kunnen doorgaan.
En nu ben ik bang.
Voor alles! zaken die ik tot nu als vanzelfsprekend of spannend heb ervaren.
Grote(re) zaken als hoe gaat het met de autohuur.
Maar ook mini zaken als hoe ging dat ook weer met het verlengen van het telefoonabonnement en met de Wifi-hotspots.
Niks blije opwinding!
Angstige zenuwen.
Is het omdat de laatste reis zo lang geleden was (september 2019) of is het omdat ik oud(er) word?
Misschien allebei een beetje? Ik hoop dat de angst al doende overgaat en dat het onwennige weer gaat wennen. Je hebt tot nu toe bewezen het allemaal te kunnen en de reizen deden jou veel goed.