Vroeger stond ik nog wel eens spontaan of betrekkelijk spontaan op foto’s.
Sinds ik alleen nog in mijn eigen gezelschap verkeer lukt dat niet meer.
En die enkele foto wanneer ik ben met R. en hem een camera in de hand duw met “klik svp” kan ook moeilijk doorgaan voor ‘kijk, nu ben ik mezelf’. Waarbij ik even voorbij ga aan de filosofische discussie wat ‘mezelf’ wel en niet kan zijn.
Zojuist.
Ik kijk de september-foto’s door op zoek naar een foto om te bewerken voor morgenochtend op dit log en stuit op deze.
Bewust geposeerd. Ook omdat ik benieuwd was hoe ik eruit zou zien met de ogen neergeslagen, de blik naar beneden.
En aangezien mijn schouders tegenwoordig mijn enige fraaie stukje lichaam zijn daarvan er 1 ontbloot en vooruit – ook maar een stuk borst dat door de arm eronder steviger lijkt dan het *is*.
Dat had ik allemaal bedacht.
Maar *niet* dat bij mijn andere arm onder de biceps genadeloos een theezakje zou hangen.
(over houdbaarheidsdata die voorbij zijn)
Ik hou persoonlijk meer van alle knoopjes netjes dichtgeknoopt, als ik zo vrij mag zijn.
Ja mag, smurf, je mag.
Maar zit je dan de hele dag kleertjes te naaien voor al die rare blauwe wezentjes 😀
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel intrigerend vind…. En ik drink nooit thee, dus dat deel was me nog niet opgevallen.