Ook bel ik het CBR.
Althans, dat probeer ik.
De hele ochtend krijg ik een ingesprektoon – zo 1 alsof de telefoon eraf ligt.
Dan, om kwart voor twaalf: “er zijn nog 5 of meer wachtenden voor u, wij adviseren u later terug te bellen”.
Ha! denk ik, lekker niet. Ik ga gewoon wachten.
Dat doe ik dus drie kwartier en dan zijn “al onze medewerkers nog steeds in gesprek” en word ik wat ranzig van dat “heeft u nog een ogenblik geduld alstublieft”.
Drie kwartier vind ik genoeg – ik leg neer.
Om half twee weer die “vijf of meer” en ik hang meteen op. Om twee uur nog een keer en nu besluit ik het er maar weer eens op te wagen.
Na twintig minuten verbreek ik wat moet doorgaan voor een ‘verbinding’.
Omdat ik denk: dadelijk héb ik iemand te pakken en wedden dat die zegt dat die het ook niet weet en dat ik maar rustig moet afwachten?
En dan kan ik wel dramatisch doen, maar dat doen al die andere bellers die de lijn bezet houden natuurlijk óók. Want als die geen drama voelden, zouden ze ook niet bellen.
Geef een reactie