Ik ga zelden naar de dokter.
De laatste keer – volgens zijn computer – was tweeëneenhalf jaar geleden.
Ik ga alleen
1) als er écht iets is
2) ik me écht zorgen maak
3) en anderen druk op me uitoefenen: ga nou.
Juist vanwege die ingebouwde drempel verwacht ik áls ik ga dan ook dat ik serieus word genomen, dat de dokter ´n best doet in gesprek met mij oorzaken en mogelijkheden door te lopen en alternatieven af te wegen.
En dat hij, als hij het ook niet weet dat eerlijk zegt zonder dat ik het eruit hoef te trekken én dat hij bij het afscheid iets zegt als: blijf je last houden, kom terug, dan denken we nog een keer samen na – we geven niet op en desnoods stuur ik je naar een collega.
Zouden artsen niet weten dat mensen (als ik) zo´n benadering verwachten?
Hoewel – ´verwachten´.
Als ik het echt verwáchtte ging ik wel vaker.
Het is meer een ´tegen beter weten in hopen dát´.
Zo’n huisarts had ik vroeger ook – heel frustrerend. Uiteindelijk heb ik een keer een dubbel consult aangevraagd om te bespreken wat me dwars zat in zijn behandeling (even kijken, receptje schrijven en doei) en wat ik dan wél wilde (horen wat er aan de hand zou kunnen zijn, waar ’t vandaan kwam en wat ik er, behalve evt. medicijnen aan kon doen). Daarna ging het stukken beter en nam hij er echt de tijd voor.
Maar kennelijk is er een grote groep patiënten die inderdaad alleen maar een snel receptje wil, en kennelijk hanteren sommige artsen dat dan ook als norm. 🙁
o jee, het was dus weer een enorm succes bij de dokter 🙁
Ik ga dus echt nooit.
Als ik wat heb gaat het altijd vanzelf wel weer over.
@smurf
goh, smurf. da’s mooi, zeg 🙂