Nee

Heb ik nét mijn huis enigszins op orde voor de computermonteur (die gisteren mijn ergste euvel heeft verholpen), valt een brief binnen dat de Hanselmangroep op 28/1 een bouwkundige opname aan mijn pand komt doen.
Buiten en binnen.
“Wij zijn van plan een binnen- en buitenopname van uw pand uit te voeren.
Uitgangspunt bij deze opname is dat het volledige exterieur, alsmede alle ruimten van het interieur in de opname worden betrokken.”
Dit in mijn eigen belang. Zegt de brief.
Want mocht ik ooit ruzie willen maken met het bedrijf dat binnenkort verderop in de straat een brug gaat verbeteren, dan ligt de staat van mijn pand vast.
En o ja, ze treden dus op *namens* dat bedrijf.

Alles in mij verzet zich.
Ik kán weigeren.
Staat ergens tussendoor verstopt.
Dan moet deze vrouw met telefoonangst ze bellen.
Dat doet ze.
“Ik wil niet” zeg ik tegen de secretaresse met wie ik word doorverbonden.
Ik verwacht dat ze gaat zeuren. Dat het in mijn belang is. Dat iedereen het doet. Iets.

Maar ze zegt dat ze het zal noteren en vraagt vriendelijk(!) of ik misschien een reden wil geven.
Vanwege de opdrachtgever.
“Vat het maar samen met privacy,” zeg ik.
Dat zal ze doen.
Wil ik een telefoonnummer geven zodat ze me eventueel kunnen bereiken?
Nee dat wil ik niet.
Waarna we elkaar vriendelijk gedag zeggen.

Dat viel dus reuze mee.