Er zijn nachten dat Loki zich niet vertoont.
Of heel even.
Soms hoor ik hem snacken van de brokjes in de badkamer, maar op bed komen – ho maar.
Vannacht ligt hij al op bed terwijl ik nog Grey’s Anatomy zit te bingewatchen.
Wanneer ik ook naar bed ga, verlaat hij het voeteneind en kruipt in mijn armen.
Ik aai, ik zeg dat ik hem lief vind, ik noem hem ‘schatje-schatje’ en hij spint.
Soms slapen we even, dan voel ik of Loki er nog ligt en ja! hij ligt er nog steeds en ik aai weer en praat weer en hij spint weer.
Er komt dat verschrikkelijke moment dat ik in mijn half-slaap onhandig uithaal en hem een klap geef.
Ik zeg dat het me heel erg spijt en geef hem een kusje en Loki vergeeft me en laat zich weer aaien en spint weer.
Om kwart over zeven staan we samen op.
Ik zing hem toe:
“Het is een nacht, die je normaal alleen in films ziet
Het is een nacht, die wordt bezongen in het mooiste lied
Het is een nacht waarvan ik dacht dat ik hem nooit beleven zou
Maar vannacht beleef ik hem met jou
En ik hou alleen nog maar van jou…”
Als Loki kon zingen zou hij nu vast ook zingen maar hij toont zijn dankbaarheid op zijn manier door zijn bordje natte brokjes van de Plus helemaal leeg te eten.
Grappig! Er zijn van die nachten dat het voor onze grote zwart-witte te koud is en dan kruipt ze heel voorzichtig bij me in bed, lekker warm onder het dekbed, pootjes tegen mijn buik, kopje naast me op het kussen. Echt slapen doe ik dan niet meer vanwege kriebelende snorharen en trappelpootjes, maar ze is zo lief dus dat mag allemaal. (Hoe gek kun je zijn?).
sweet