Wanneer me om kwart voor drie duidelijk is dat er vandaag geen post wordt bezorgd denk ik: ik bel het CBR. Er zal wel niemand zijn (vrijdagmiddag=vrijeambtenarenmiddag) of ik kom er weer eens niet doorheen.
Maar er zijn, zegt de stem, maar drie wachtenden voor me en verdomd: na tien minuten heb ik een mens.
Ik geef mijn Kenmerk. Ik leg mijn probleem uit. En het wonder geschiedt.
Het (aardige!) meisje zoekt het uit en vertelt dat mijn dossier vandaag is afgerond. En? En? Er is een brief aangemaakt die vandaag of anders maandag wordt verzonden.
En???
En ik kan mijn rijbewijs laten verlengen. Volgens haar kan dat zelfs al maandag, omdat het nu al in de computer van mijn gemeente staat.
Smak-smak zou ik haar virtueel dwars door de telefoon heen op beide wangen willen zoenen.
Ik kan dus tóch naar Amerika.
Beng! dat is de last die van mijn schouders valt.
ah goed nieuws dus! fijn voor je jeanne, want zoiets zou bij mij vreselijk ‘ophouden’ in mijn hoofd… dat wachten in onzekerheid.
J. lekker wég en ik lekker naarde polder.
Wat een mooi bericht!
Fijn!!
Goed nieuws, fijn!
Yes!!!
Jippie!