Muis woont inderdaad onder de friteuse.
We hebben elkaar vandaag weer gezien en ik heb *niet* gegild. Muis ook niet.
Ik begrijp Muis nu een beetje.
Wanneer het espresso-apparaat tekeer gaat (dat staat op 20 cm van de friteuse) vlucht hij weg van het geluid. Desnoods recht in mijn armen.
Dat doet Guus ook bij vuurwerk. Hij hóórt het binnen en vlucht naar buiten.
Ik heb Muis weer gevoerd. Beetje kaas, stukje brood, stukje eiwit.
Zodat Muis kan kiezen.
Op internet kon ik hem trouwens niet vinden, als soort.
Wel vond ik dat hij per dag 3,5 gram eet. En niet per se hoeft te drinken.
Zo komen Muis en ik de winter wel door.
Tot je ontdekt dat muis zijn honger ook stilt met de verpakking van levensmiddelen die je graag dichthoudt. Wij hadden opeens in de kratten in de voorraadkast aangebroken (lees aangeknaagde) rollen biscuit, pakjes cup-a-soup, macaroni, spagettie, ja zelfs de plastic ‘beker’ om de instant pindasaus, koffiefilters, rijst, knorrmaaltijden. Een muis is leuk, maar zo niet meer. Alles zit nu bij ons in dichte kratten en omdat ik alles in de krat gooi die dan net plek heeft is het elke keer weer 5 kratten openmaken om te ontdekken dat het natúúrlijk wéér in de laatste krat zit wat ik zoek. De muis is inmiddels diervriendelijk gevangen en vrijgelaten in de natuur een redelijk end van huis. Als er iets buiten de krat ligt wordt het (klop klop) niet meer aangevreten, dus het lijkt erop dat het alleen dat hele kleine muisje was, dat verantwoordelijk was voor alle schade. Of dit muisje was nog niet naar de buurvrouw of zo vertrokken na het afsluiten van het muizenparadijs in de voorraad kast. Het is van het soort veelvraat, dat kan ik je wel vertellen. En één is schattig en dan blijkt opeens dat ze een hele grote familie hebben. Maar goed, jij hebt je krijgers, die hadden wij niet 😉