Mensen die iemand zijn mogen nu een verhaaltje schrijven over wat dit jaar voor ze heeft betekend.
Dat wordt dan gepubliceerd op een website die ‘mijn moment’ heet.
Mijn eerste ‘moment’ was toen ik op 8 januari Guus moest laten inslapen.
Mijn laatste ‘moment’ zal zijn dat ik woensdag hoor of de tumor van Sammie goed- of kwaadaardig is.
Mijn werkmoment is dat ik onder ogen moest zien dat mijn winkel niet meer liep.
Waarna ik nog wat vruchteloze pogingen deed om via marktplaats en hier spullen te slijten.
Het enige dat ik bereikte was dat mensen wel dingen *gratis* wilden hebben – en dan bij voorkeur met de portokosten voor mijn rekening.
Een paar maanden hoopte ik dat zich kwa werk iets nieuws zou aandienen.
Die hoop heb ik opgegeven: ik ben nu officieel met pensioen.
Ander moment: de Letse vriendin met wie ik in het buitenland opera’s en concerten bezocht zegde de vriendschap op.
Dat deed ze met kwetsende woorden die nog steeds bijna dagelijks bij me bovenkomen en die me blijven pijn doen.
Tenslotte ben ik dit jaar serieus opera groupie geworden.
Van Pavol Breslik en toch ook weer van Edita Gruberova.
En ging ik ook naar Amerika.
Terugkijkend op het geheel ben ik niet vrolijk.
Wat ook kan komen omdat ik door de recente ontwikkelingen met Sammie *alles* (te) somber zie.
ALLES ziet er nu somber uit vanwege Sammie. Ik weet precies hoe je je voelt (helaas al een paar keer meegemaakt)
Wat duurt het nog lang tot woensdag..
Het gekke is: het lijkt alsof Sammie het ook voelt.
Hij wijkt niet van mijn zijde.
Als ik boven zit, zit hij boven (liefst op schoot).
En als ik beneden zit, ligt hij beneden op zijn eend.
Als ik heen en weer loop (zoals nu: ik kijk beneden schaatsen maar ga af en toe boven naar de PC), maakt dat hem heel onrustig.