Mislukt

Een paar maanden geleden stond in de Volkskrant een artikel waarin redenen werden gegeven waarom je vrienden moest hebben.
Het waren niet de voor de hand liggende redenen zoals warme woorden, ondersteuning etc.

De deskundige noemde als reden: wanneer je vrienden hebt voel je je niet zo snel een mislukkeling omdat ook zij hebben gefaald.
Dat vond ik een interessant idee.
Want ik zet inderdaad mijn eigen (gemankeerde) succes in het leven wel eens af tegen anderen die ik ooit kende of die ooit in mijn branche (de schrijverij) actief waren.
En denk dan somber dat als die ene ooit-vriendin wél een succesvol journalist werd en die andere nb baas van de Vara – dat ik dan echt helemaal NIKS heb gepresteerd.

Af en toe google ik op ándere mensen-van-vroeger.
Soms vind ik ze terug.
Een enkele keer op een Hoge Post in het leven.
Een andere keer op een Best Belangrijke Post.

Velen vind ik helemaal niet terug.
Wat niet hoeft te betekenen dat ze een waardeloos leven hebben.
Maar beroemd zijn ze in elk geval niet geworden.
Niet dat ‘beroemd’ alles is.
Maar het stelt mij een beetje gerust.

De gedachte achter dat artikel was, dat als je veel bevriende mensen hebt, je daarmee kunt delen wat je ooit-dromen waren en dat zij dan zeggen: mijn ooit-droom was X en die heb ik óók niet gehaald.
Waarna je niet samen gaat simmen maar troost put uit dat “hé! jij ook niet?!”

Ik kan me er wel iets bij voorstellen maar voor mij is het nu denk ik te laat.
Want waar haal ik als Google ze niet oplepelt al die ándere in hun leven mislukte ooit-vriendinnen vandaan.