Mini trip

Ik was naar Berlijn voor een aria concert van Edita Gruberova.
Ze viert dat ze 50 jaar zingt (het is geen afscheidstoernee).

Ik zou gaan met een medefan die ik al anderhalf jaar niet zag en we hadden allerlei plannen over picknick op mijn kamer, eten in het restaurant Don Giovanni tegenover het hotel en na afloop samen staren naar ons idool bij de stage door.
Maar een dag voor dé dag werd de medefan ziek dus ging ik alleen.
Wat op zich geen probleem is, het enige waarover ik aarzelde was het diner bij de pizzeria.

Ik besloot toch te gaan want eten moest ik toch en ik eet wel vaker alleen op mini trips.
Bij binnenkomst zei ik tegen de Italiaanse waiter “I have a reservation” en noemde mijn naam wat geen lampje deed branden.
Toen ik het herhaalde schreef hij iets op waarna het (Duitse) meisje naast hem zei dat ik voor nú bedoelde.
Ok.
En ik kreeg een kut tafeltje voor 1 persoon helemaal in het donker.

Toen hij nog eens voorbij liep liet ik mijn (geprinte) reservering zien.
Ah! Hij wees naar een tafel naast me, mooi in het licht en aan het raam.
Ik erheen en later zag ik een andere vrouw-alleen die blijkbaar niet had gereserveerd aan dat treurige donkere tafeltje geplaatst worden.

Het eten was heerlijk, de bediening voortreffelijk.
Ik had mijn e-reader bij me maar heb anderhalf uur alleen maar genoten van het daar *zijn*.
Om dit te laten zien vroeg ik een waitress een foto van me te maken. Die plaatste ik op Facebook.
Waarna een discussie ontstond van ‘goh, zou jij dat nou doen, in je eentje in een restaurant gaan eten?!’
Dit is de foto die ernstig geflatteerd is door de gunstige lichtval (wég wallen onder de ogen).