Gisteren weer eens last gehad van iemand met een mening.
Het gaat zo: we mailen wat over van alles en nog wat en dan komt wartaal verpakt in ‘niet dat ik homofoob ben, maar…’.
Waarop ik maar weer eens de liberale riedel (die ik ook méén) houd en liefde en zelf weten en trouwen en noem maar op.
En zij: huwelijk is voor man en vrouw wánt het is om kinderen te maken.
Waarna mij de bek dus openvalt.
En ik zeg: dan had ik dus ook niet mogen trouwen?
Want ik heb nooit kinderen gewild.
O jee.
Ze hoopt niet dat ze me heeft beledigd.
Niet zozeer *mij*, want ik gebruikte dat argument alleen maar om haar klem te zetten.
We gaan uit elkaar met een “ik vind dit nu eenmaal” van haar en een “je kunt het niet helpen je woont in een ouderwets land” van mij.
Terwijl ik natuurlijk gewoon “achterlijk land” bedoel.
En verder vind ik het land geen excuus voor achterlijke meningen.
Zulke mensen wil ik helemaal niet in mijn omgeving hebben ! Ik ben daar toch echt te allergisch voor…afscheid nemen is dan hetgeen wat ik heel snel doe en lekker doorgaan met mijn leven !
Ze is jong en woont in een van de Baltische staten.
Als ‘excuus’.
Maar ik ben wel behoorlijk bekoeld.