Meeleven

Een vliegtuig stort neer.
Iedereen leeft mee.
Ook ik.
En als frequent flyer denk ik natuurlijk óók: het zal je/mij maar overkomen, wat gaat er door je heen, hebben ze er veel van gemerkt en hopelijk niet.
Daarover wordt op de radio druk gespeculeerd.

Wanneer bekend wordt dat één van de piloten op het moment fatale was buitengesloten en op de deur heeft staan bonzen vraagt presentatrice Frederique de Jong (gretig?): zouden de passagiers daar iets van hebben gemerkt?
Wat denk je zelf? vlieg je ooit? al is het maar naar Ibiza?
Túúrlijk hebben de passagiers daar iets van gemerkt alleen heel misschien de allerachterste rijen niet.

Tussen de middag blijkt dat op de opnames uit de zwarte doos ook gegil van passagiers staat.
Shit.
En dan komt de conclusie dat het waarschijnlijk een bewuste actie was van de copiloot.
Erger dan shit.

Wat iedereen ervan vindt?
Héél erg.
En dat gaat dan iedereen op de sociale media zetten.

Ik veronderstel dat het goed is bedoeld.
Een “ik leef mee”.
Maar veel van het meeleven komt op mij over als ‘kijk mij eens meeleven’.
Wat kan zijn omdat ik een slecht mens ben.