Maxime and me

Direct na de HP-publikatie nam ik me voor niet meer op de tweets van Maxime Verhagen te reageren.
Ik bedoel: hoe belachelijk kan een vrouw zichzelf maken?
(krek!)

Wat gisteren direct al heel moeilijk bleek want de lieverd kwam om een uur of zeven aan op Schiphol en twitterde dat hij het koud vond (goeie observatie) én dat hij het getweet met ons tijdens de reis zo leuk had gevonden.
En ik wist: er zijn nu nog nauwelijks Nederlandse twitteraars wakker dus áls ik wil opvallen is dit een mooi moment maar stoere ik gaf geen krimp.

Vandaag tweet hij iets.
Mm, denk ik (en zit op mijn handen).
En dan tweet hij “Voorafgaande aan besprekingen nog telefonisch contact met Israelische collega” en ik gá ervoor met een ongekend slijmerig “mijn steun heb je altijd – maar dat weet je! :-D” waarop de troetel terugtwittert “Ik doe mn best. Dank je voor steun”.

Intussen heb ik een aantal “‘zie mij-zie mij-zie mij'”-reacties richting de Minister van BuZa zien gaan (en dat waren nog alleen degenen die ik vólg, wie ik niet volg en wie hem kwijlend om aandacht twittert zie ik niet).
Reacties waarop hij niet reageerde.
Wel op mij.

Vind ik dit belangrijk? welneeeeeeeeee
(maar tis wel een Lekker Ding – dit geheel onder ons natuurlijk)