Mascara

Toen ik een jaar of dertig was, stopte ik met het opsmeren van oog-make-up.
Uit feministische overwegingen.

Een paar jaar later deed ik het weer eens af en toe op.
Alleen was het ‘niet aan je ogen smeren bij mascara!’ intussen uit mijn systeem zodat een uur na het optutten mijn ogen al kliederboel waren geworden.

Een paar weken geleden pak ik voor een buurvrouw een pakje aan.
Met, vertelt ze me later, mascara.
Zodat ik na een tijdje er niet aan denken en dan bij haar zien dat het ook op onze leeftijd best leuk kan staan denk: zal ik ook?
Ik bestel (waterproof!! tegen wrijven) en ook afschminkspul erbij.

Het is zojuist geleverd dus pak ik het borsteltje en dan: shit.
Als ik mijn bril afzet, zie ik niet wat ik doe.
En met de bril óp, kan ik niet bij mijn wimpers komen.
Dus toch maar met bril áf wat op de wimpers gesmeerd.

Wat ik boven heb gedaan ziet er wat klonterig uit.
Onder ben ik uitgeschoten op de huid.
Even wegvegen is er niet bij want: waterproof (*zucht*).

Het effect is wel ‘dramatisch’, denk ik.
Maar als ik het écht wil gaan doen zal ik nog erg goed moeten oefenen voor ik achteloos op opera minitrip mascara ga meenemen.
Misschien een sterk vergrotende make-up spiegel kopen.
Die ik ooit hád maar vast heb weggedaan wegens ‘niet meer nodig’.