Make-up

Normaal is voor mij: geen make-up.
Soms denk ik zelf: zal ik toch eens iets proberen.
En laatst mailde iemand me: volgens mij zou make-up je mooier maken.

Ze stuurt me kohl en ik maak er een studie van en je moet het heel eng (vind ik) tussen je oogleden smeren en dan vlekt het bij mij alle kanten op en ooit kocht ik ik tijdens zo’n eerdere ‘zal ik make-up eens proberen’-bui Clinique makeup remover maar dat helpt amper om het teveel weer weg te vegen.

Vele uren later is het ergste weggezakt en gáát het wel kwa plaatje.
De ochtend erna is het nog een betrekkelijk bescheiden streepje onder de ogen zodat ik denk: áls ik het al doe, moet ik het dus de dag ervoor doen zodat het afgezwakt een beetje normaal oogt.

Mijn cosmetisch adviseuze stuurt me op mijn verzoek foto’s van hoe zij zich opmaakt.
Een dikke streep over de wenkbrauwen.
Een véél handiger gedoe met kohl.
Mascara.

Harde, rode lippenstift.

En ja, haar gezicht wordt ‘sprekender’ dan direct na ‘bleekjes’ opstaan.
Maar wil *ik* dat wel?

Ik kijk nog eens in de spiegel en zie mezelf herstellen van de kohl.
Nee! denk ik.
Ik houd het maar gewoon bij ‘mezelf’.
Misschien niet zo ‘sprekend’ maar meer: ik.