“Flip is dood – hij lag er toen ik net thuiskwam.
Hij wilde vanmiddag nog een blaadje uit de hand eten met het kopje omhoog en nu is het afgelopen.”
Ik bel op (R. kan *dank je, ZIGGO!* immers nog steeds mij niet bellen en ik beken dat ik mijn mobieltje niet altijd aan heb) en wat hij te zeggen heeft stond eigenlijk al in de mail.
We bespreken wat een ontzettend lief konijn Flip was. En hoe erg het is. Voor Flip, voor R., voor mij.
Ik zeg: ik wil geen nieuw konijn.
Ik vraag: zal ik het de dierenarts melden. En voeg er meteen zelf aan toe: nee, want die kan het toch niet schelen.
Ik zal het wel melden aan de Opvang.
Ik zal het *niet* melden op twitter – omdat er dan vast weer leukerds zijn die iets roepen over ‘lekker! nog net op tijd voor kerstmis’ oid.
Nou, dit had ik echt niet verwacht! Hoe is het mogelijk! Ik had juist goede hoop over Flip. Heel veel sterkte. 🙁
Schrik me hélemaal rot. Wat afschuwelijk voor je.
Ik vind ’t vreselijk! 🙁 Voor Flip, voor Bella Donna, voor R. en vooral ook voor jou. Sterkte!
Ik vloek bijna nooit. Nu deed ik dat wel….
Sterkte!
Verdorie….het is gewoon niet eerlijk…sterkte Jeanne