“Hallo,
Heeft tante Jeanne ook stickertjes voor op ruitglas van bvb. sprookjesfiguren om kinderen zoet mee te houden tijdens autoritjes?”
Dit is zo’n mail die me doldriftig maakt.
En waarop ik wil antwoorden “geen idee, ik ken geen tante Jeanne” of iets ergers.
Maar ik antwoord beleefd dat ik haar daaraan helaas niet kan helpen en met vriendelijke groeten.
En mogelijk heb ik zoiets dus wél maar ik wil er niet eens over nadenken.
De afzender is er nog genadig vanaf gekomen. Sorry Jeanne, ik moet er wél erg om lachen (geen leedvermaak, maar meer: hoe kòmt iemand erop?)