Vroeger (een half jaar geleden? een jaar?) ging ik wanneer Loki ’s nachts niet op bed lag de trap een paar treden af en als hij op zijn dekentje op tafel lag, kwam hij dan naar me toe en sliepen we de rest van de nacht sámen op bed.
Dat probeer ik nog wel eens.
Maar nu koppelt hij mijn twee treden de trap af lopen aan ‘ik krijg een schoteltje met 50 gram Sheba zakje’.
Dus zodra hij me ziet rent hij naar de keuken en dan moet ik wel een ontzettende trut zijn om weer om te keren en te denken ‘je bekijkt het maar’.
Ik loop de trap helemaal af en in de keuken wacht al de Man in mijn Leven en ik geef Sheba en Loki is blij en ik hóóp dat hij daarna naar boven zal komen en in mijn armen zal kruipen.
Helaas.
En zo gaat het al een paar weken.
Blijkbaar gaat de liefde van de man door de maag. En ja, als ik zo’n lekker super zacht bedje had, kwam ik ook niet naar boven. Vrouwtje komt het wel brengen, en zo hoort het ook in de ideale kattenwereld.
Ik weet het!
Maar soms hoop ik stiekem dat hij ook denkt ‘wat is het heerlijk om in de armen van het vrouwtje te dutten’.