Lieve Lita (maar eigenlijk weet ik het antwoord wel)

Ergens begin vorig jaar – februari, maart schat ik – zei iemand die ik via zijn werk kende tegen me, dat hij die zomer naar Death Valley ging.
Leuk, zei ik, ik heb er een goed boek over en een prima landkaart.
Die mag je wel van me lenen.
De volgende dag ging ik even langs om boek en landkaart af te geven (via secretaresse, hij was zelf aan het werk).

Het werd zomer en toen werd het nazomer en na een tijd ging aan me knagen dat ik boek + kaart niet terug had.
Soms kwam ik die man tegen, in het voorbijgaan. Op zijn werk.
Even dacht ik dan: zal ik zeggen dat ik mijn spullen terug wil.
Maar ik ben een schijterd dus ik zei niks, niet eens een handig, inleidend “én, hoe was je vakantie?!”

Op 21 december denk ik: dit wordt te gek!
en stuur ik via de Facebook-pagina van zijn bedrijf dit berichtje:
“Hoi X,
Begin van dit jaar leende je ivm je vakantie van mij een boek over Death Valley en een landkaart van Death Valley.
Ik neem aan dat de vakantie intussen voorbij is (hopelijk was-ie leuk!) en ik wil boek en kaart graag weer terug.
Daarom: zou je ze 1 dezer weken kunnen meenemen naar de praktijk, dan kom ik ze wel halen.
Mocht er iets zijn mis gegaan (zoek geraakt, beschadigd) – helemaal niet erg! maar zeg het dan weet ik het en dan koop ik zelf nieuwe.”

Binnen een uur antwoord van iemand die blijkbaar dienst heeft: ze zal het doorgeven!
Dat is nu bijna drie weken geleden en ik heb niets gehoord.

Ik denk: misschien heeft hij vrij.
Kindervakantie.
Of: het is toch niet doorgegeven.

Ik wéét dat de volgende stap is: opbellen en naar hem vragen en als hij druk is de boodschap laten doorgeven dat ik boek + kaart nu écht snel terug wil!
Maar in gedachten zit ik al nieuwe exemplaren te bestellen.

(PS ik weet dat ik gek ben)