Drie dagen geleden kwam ik terug uit Amerika.
De vakantie was geweldig en dat was extra fijn omdat mijn vorige reis (de 1e na ‘Corona’) niet zo’n succes was. Ik had moeite het goede gevoel te vinden.
Blij kwam ik dus aan op Schiphol, blij was ik toen ik thuis twee relaxte katten aantrof.
Dankbare mails en apps gestuurd aan de oppasser die liet weten het ook fijn te hebben gevonden hier.
Nog diezelfde avond een app.
Tijdens het inpakken had hij opeens(!) beseft dat er ook niet-leuke dingen waren geweest en die ging hij nu *voelen* om dan te beslissen of hij wel wou terugkomen.
(NB hij had al in november beloofd dát hij zou terugkomen voor de periode van 21 sept tot 27 oktober)
Ik schrok. Wát was er dan niet leuk geweest??
Maar hij wou eerst *voelen* en toen er eindelijk een concrete mail kwam: hij had niks met konijnen (in mijn oproep staat: passen op katten en konijnen en hij had daarop gereageerd, ik had niet hém benaderd).
Toen was er ook nog een konijn dood gegaan. Ik had hem daarvoor gewaarschuwd, dat dat altijd kon gebeuren.
En: de 2-jarige SusieQ had 2 vogeltjes gevangen!
Vervelend maar ook dát kan altijd gebeuren zeker in dit seizoen met veel onervaren jonge vogels.
Toen kwam (volgens mij) de aap uit de mouw: mijn huis was niet modern genoeg naar zijn zin én er was hier te weinig ‘reuring’.
Dus idd: meneer komt *niet* terug.
Zodat ik precies 9 uur van mijn blije vakantie-gevoel heb mogen genieten en nu alleen maar zit te stressen.
Want mogelijke andere oppassers willen niet langer dan 2 weken en liefst in een ver buitenland of anders alleen in bepaalde provincies (Gelderland bv) óf ze hebben niks met katten.
Wat de enige ‘eis’ is die ik echt stel: lief zijn voor de katten.
En niet al te uithuizig zijn.
Geef een reactie