Lichtgeraakt

Ik babbel een eind weg op sociale media.
Hier, op twitter, op Facebook.
Ik mail ook een hoop.

Daarbij ben ik heel open.
Maar bij een kritische reactie voelt het als een klap in mijn gezicht en dat zeg ik dan.
Soms.
Meestal duik ik gewoon *onder*.

Laatst op Facebook zei ik dat ik gekwetst was door een boze reactie.
Waarop ik terugkreeg dat de reactie niet *boos* was, ze was het alleen oneens! en pakte daarover dus breed uit.
Wat best kan en mag maar ik zeg regelmatig – hier en ook daar – dat ik er niet tegen kan als mensen rot tegen me doen.
Dus daarmee kán rekening worden gehouden.

Iemand anders mailt me privé over die uitwisseling.
Dat ze hem had gezien en dat ze zich kon voorstellen dat het pijn had gedaan.

*Zij* die het deed laat niks privé horen en smijt bericht na opgewekt FB bericht over zichzelf op Facebook en ik lees ze zo min mogelijk en denk: hoe kán dat nou? We waren toch FB-vriendinnen?
Ik heb je laten weten dat iets pijn deed en… geen sjoege?