En dan, het is bijna half zes, gaat bij mij opeens het licht uit.
Ik zit Radio 1 Journaal te luisteren, ik maak aantekeningen, ik noteer tijden voor Hansje voor onderwerpen die zij misschien kan terugluisteren om iets over te schrijven.
En ik kán niet meer.
Ruim vijf weken trek ik nu aan het Dode Paard dat Fanlog heet.
En eerst was het, fris terug van vakantie, ook léuk.
En schonk het bevrediging dat ik met Hansje een uitgebluste bedoening weer op de rails kreeg.
Toen, de afgelopen twee weken, werd het toch wel zwaar. Drie uitzendingen per dag volgen en becommentariëren plus alles er omheen (H. en ik brainen wat af en allerlei contacten moeten gelegd en onderhouden).
Gelukkig kon ik een nieuwe kracht werven die na een dag vrolijk bekende aartslui te zijn.
Domper.
Maar hij en enkelen mét hem hebben goede voornemens/beloften – voor de toekomst.
Het is niet dat ik niet meer *wil*.
Maar drie voor half zes, ik zit iets te noteren voor Hansje over Plasterk en kunst – ik kán niet meer.
Ik kan geen Govert van Brakel meer horen, ik kan geen stukjes meer schrijven, geen ‘de NOS is links’-commenters meer beleefd van repliek dienen.
Het licht is uit.
En als er iemand denkt: wat jammer nou, Radio 1 Journaal is zo’n leuk programma en Fanlog leest vaak ook wel lekker weg – doe dan verdomme méé.
Maar het is toch een vrije keuze van je Jeanne en geen aangenomen werk. Waarom stop je er dan niet gewoon mee?
@ Vera: dit weblog is een lijf log.
Het doet per dag, halve dag, soms per uur verslag van hoe ik me voel, wat me boeit, ergert etc.
Het biedt dus momentopnames. Die op het moment zelf zeer heftig kunnen zijn.
En waarover niet per se twee dagen later wordt vermeld “hoe het nu gaat”.
Omdat het flitsen zijn. *Mijn* flitsen.
Flitsen van “ik kan niet meer” en ándere flitsen.
En waarom ik niet stop?
Omdat ik blijkbaar de flits waarop je reageerde weer te boven ben, er een nieuwe flits is ontstaan – whatever.
Misschien is het ook een kwestie van stijl.
De ene weblogger (v/m) presenteert zich bij voorkeur als iemand die opgewekt en blij en sterk in het leven staat waarop anderen dan: “wat ben jij toch stérk!” reageren.
Ik ben gewoon mezelf. Soms zwak, soms sterk.
Soms niks speciaals. Just me (“just Jack/Jeanne”).